03/29/2017 - چهارشنبه 9 فروردين 1396

ورود اعضا

» دستاوردها » سازمان مهندسی و عمران » آسفالت


انواع آسفالت تولیدی در کارخانجات سازمان مهندسی و عمران

اگر بستر راه را به‌ مثابه یک سیستم سازه‌ای در‌نظر بگیریم، این امر به‌راحتی قابل‌ درک است که انواع مختلفی از آسفالت باید در یک پروژه راه‌سازی مورد استفاده قرار‌گیرد. علاوه بر این، طرح‌های مختلف عمرانی بنا بر شرایط اجرا و بهره‌برداری، نیازمند انواع متفاوتی از پروژه‌های روسازی است که در‌نتیجه نوع آسفالت مورد‌نیاز هم در‌مواجهه با این شرایط‌ متفاوت و متنوع خواهد‌بود. آسفالت در یک دسته‌بندی کلی به‌انواع آسفالت‌سرد، آسفالت‌گرم و آسفالت‌هاي نيمه‌گرم تقسیم‌می‌شود که با در‌نظر‌گرفتن اقسام زیر‌مجموعه آن، می‌توان این دسته‌بندی را گسترش داد.

آسفالت سرد:
اين نوع آسفالت از اختلاط سنگ‌دانه با قيرهاي محلول يا قيرآبه در دماي‌محيط تهيه و در همين دما پخش و متراكم می شوند. آسفالت سرد را می توان در مسافت‌های زياد حمل و سپس پخش‌كرد يا آن را در كارگاه انبار و بعداً مورد استفاده قرارداد.
اين نوع آسفالت در كليه لايه‌های روسازی كاربرد دارد، مشروط‌ برآن كه تمام ضوابط و معيارهای طراحی و محدوديت‌های ترافيكی رعايت ‌شده‌ باشد. برحسب روش تهيه و اجراء آسفالت‌ سرد به دو دسته سرد كارخانه‌ای و سرد مخلوط درمحل تقسيم ‌می شود.

آسفالت گرم:
اين نوع آسفالت مخلوطی از سنگدانه‌های شكسته دانه‌بندی شده و قيرگرم با درجه‌ حرارت معين است و به همان‌ صورت گرم يعنی دمای بالای 130 درجه سانتيگراد براي مصرف در پروژه‌های راهسازی حمل، پخش و كوبيده‌ می شود. توليد يكنواخت، آماده‌شدن سريع و عبور بلافاصله خودروها پس‌ از عمليات‌ پخش از مزايای آسفالت گرم می باشد كه بدون هيچ‌گونه محدوديتی در راه‌ها، خيابان‌ها و معابر مورد استفاده قرارمی گيرد. اين نوع آسفالت به‌ لحاظ محل‌مصرف در لايه‌های روسـازی دارای انـواع رويـه (‌توپكا)، آستر (بيندر)، اساس قيری و ماسه‌ آسفالت می باشد.

آسفالت رويه يا توپكا:
آسفالت رويه آخرين قشر آسفالتی است كه درتماس‌مستقيم با بارهای وارده از ترافيك و عوامل‌جوی محيط قراردارد. آسفالت‌ رويه طوری طراحی و اجراء‌ می گردد كه علاوه بر تحمل بارهای وارده و انتقال آن به لايه‌های زيرين، مقابل اثرات ‌مخرب‌آب، يخبندان و تغييرات درجه‌ حرارت مقاومـت‌كـرده و دوام لازم را داشته باشد.

آسفالت آستر يا بيندر:
اين لايه معمولاً بين قشر رويه و اساس قيری و در صورت عدم‌ وجود قشر اساس قيری، بين قشر رويه و اساس سنگ‌شكسته قرارمی گيرد. دانه‌بندی آن درشت‌تر از آسفالت‌رويه و مقدار‌ قير آن نيز كمتر می باشد. به‌عبارت ديگر اين لايه از روسازی آسفالتی عملكرد تحمل‌بار و انتقال‌ بار را دارا می باشد و يك لايه‌ واسط‌ بين رويه و اساس به‌شمار می رود.

اساس قيری يا بلک بيس:
اين لايه به‌عنوان اولين قشر‌ روسازی آسفالتي، می تواند مستقيماً روی قشر زيراساس يا اساس‌سنگي قرار گيرد. اساس‌قيری دارای دانه‌بندی درشت‌تر و مقدار‌ قير كمتر از آستر می باشد. البته به‌لحاظ مسائل‌ خاص ‌طراحی و اجراء، استفاده‌ يا عدم‌ استفاده ازاين نوع آسفالت‌گرم در روسازی ها موكول به‌‌نظر مهندسين‌ مشاور طراح خواهد بود.

آسفالت نيمه‌گرم:
در سال‌های اخير به‌دنبال افزايش تأثير انرژی موردنياز براي توليد آسفالت‌های گرم و ازطرفی رعايت‌ مسائل زيست‌محيطی با انواع افزودنی های خاص، سطح ويسكوزيته‌ قير پايين آورده‌ می شود تا آمادگی اختلاط با مصالح‌سنگی و پوشش آنها در حرارت‌های كمتراز حدود 90 تا 110 را درجه بيابد. آسفالتی كه از اختلاط مصالح‌ سنگی با قير اصلاح‌ شده به روش فوق تهيه‌ می شود را آسفالت نيمه‌گرم می نامند كه بنا‌به ملاحظات خاص اشاره‌ شده، درصورت وجود تجهيزات و شرايط‌ مقتضی به‌صورت محدود استفاده می شود.

توجه به استانداردهای شرایط حمل و پخش

چگونگی حمل آسفالت به محل پروژه یکی از مهمترین معیارهای بهره‌مندی از یک محصول با کیفیت است. در سال‌های اخیر به‌ موازات تدوین دستورالعمل‌ها و توجه بیشتر به آیین نامه‌های بین‌المللی در‌ زمینه تولید آسفالت، نحوه حمل‌ و‌ پخش این محصول نیز مورد‌ دقت قرار‌گرفته و بر معیارها و موازین مشخصی به‌منظور بارگیری، حمل و اجرای اصولی آسفالت تأکید‌شده است.
کارخانجات آسفالت سازمان مهندسی و عمران شهر تهران هم‌اکنون مجهز‌ به تریلرهای دو‌جداره با کاورهای برزنتی کشویی است که از مجاورت محصول با هوا و کاهش دمای آن بلافاصله پس از بارگیری جلوگیری می‌کند. محصول تولید‌شده حتی در صورت حمل با کامیون‌های معمولی نیز با‌ استفاده از روکش‌های برزنتی پوشانده‌ می‌شود و از این رو حتی در پروژه‌های کم‌ اهمیت معابر نیز، آسفالت بدون رعایت تمهیدات‌خـاص حمل نمی‌شود.




علاوه بر این اجرای روکش‌های کلی معابر با‌توجه به‌میزان برودت‌ هوا و شرایط آب و هوایی، انجام‌ شده و بر‌اساس راهبردهای کلان مدیریت‌ شهری، اجرای چنین عملیاتی حتی در طرح‌ جهادی استقبال از بهار به‌دليل حاصل‌ نشدن شرايط آب و هوايي مناسب متوقف گردید. بر‌این اساس بهترین زمان‌ممکن برای اجرای پروژه‌های روسازی، اوایل تابستان بوده و بديهی است كه با اجرای رويه‌های آسفالتی درفصول مناسب سال، دوام و كارآيی بيشتری حاصل خواهدشد. به‌قول پیمانکاران با‌تجربه، پروژه‌های ‌آسفالتی کـه در تـابستـان اجـرا شـود چند زمستـان را پشت سر می‌گذارد!